Bazen birşeyi yapmaya niyetleniriz, basit bir iş için ya da daha çetrefilli bir süreç için planlar yaparız. Hatta atacağımız adımlara kadar sıralarız, bir iki gün gazla devam eder sonra bırakırız. Neden? Ne oluyor da birkaç gün sonra o yoldan çıkıyoruz? Motivasyonumuz mu eksik? Bilgimiz mi? Yeterince istemiyor muyuz? Çevremiz mi destekleyici değil?
Cevap çoğu zaman bunların dışındadır. Bu saydıklarımın hepsi olduğu halde yap(a)mayız. Çok derine inmeden daha yüzeysel anlatacam bu konuyu. Zihnimizden geçen, ben bunu çok istiyordum mutlaka yapmalıyım, bu davranışımı değiştirmeliyim ya da şu yola girmeliyim dediğimizde bu gerçekten kimin isteği, kimin düşüncesi bir durup düşünmenizi istiyorum. Neden bazı insanlar eroin gibi çok güçlü uyuşturucuları çok zorlanarak da olsa bırakıp hayatına devam edebiliyorken bazılarımız sigara dahil görece daha hafif şeyleri bırak(a)mıyoruz. Kimisi her gün bir saat koşarken kimimiz 10 dk yürüyemiyoruz gerçekten çok istediğimiz halde. Şöyle düşünmenizi istiyorum bazı şeylerin mekanizması farklıdır bağımlılıklar gibi. Bazı alışkanlıklarımızın değişmesi de yine benzer süreçler gerektirebilir ancak neden yapamıyoruz. Bizim irademiz (!) mi güçlü değil yeterince, yoksa tembel miyiz, bizim kaderimiz mi bu?
Biz çoğu zaman kendimizin farkında değiliz, zihnimiz, aklımız istiyor ama içteki istemiyor. Aklımız çoğu zaman çevrenin, ailenin, dışımızdaki seslerin toplamından oluşuyor. Bize ait çıkıyor söylediği her şey ancak biraz dürtersek aslında bunların çoğunun bize ait olmadığını buluruz. İçimizde çok kısık bir ses var unuttuğumuz, duymadığımız, hiç farkında olmadığımız çoğu zaman. İşte o ses zihnimize engel oluyor sessiz bir şekilde. Sen beni duymazsan ben de seni engellerim diyor. Basit şeyleri bile yaptırmam diyor. Tabi bu bir anda bir günde çıkmıyor ortaya. Bazen yıllar alıyor. Genelde görünen üzerinden gidiyoruz ama mesele çoğu zaman görünmeyen, farkında bile olunmayan oluyor. Sigarayı( alkolü,abur cuburu, işimi, eşimi, yaşadığım ülkeyi…) bırakmak istiyorum ama bir türlü yapamıyorum diye destek arayan birinin derdi, asıl derdi sigara değildir; kendiyle, asıl içinde bastırıp yok saydıklarıyla bağlantı kurmaya başlarsa çözülecek çoğu şey kendiliğinden, daha kolay. Tabi bu bağlantıları kurmak için biraz zahmet etmek gerekiyor, mesela kendimizle baş başa kalabilmek ekrana bakmadan ama; biraz doğayı izlemek( apartmanlar arasında zor ama gökyüzü var), kendimizle içsel konuşmalara zaman ayırmak; ben gerçekten nerde ne yaparken huzurlu, mutlu, enerjik hissediyorum nerde huzursuzum diyerek kendini gözlemleyebilmek; bazen birinden destek almak… Yol çok size kalmış hangisini seçeceğiniz. Evet bazı şeyleri yapamıyoruz ama yapmamızı engelleyen şey çoğu zaman bizim yok saydığımız tarafımız oluyor. Kendimize daha çok kulak vermemiz niyetiyle….