Kaç gündür gördüğüm bir manzarayı anlatmak istiyorum. Mutfağın penceresinden yoldan geçenleri görebiliyorum sabah erken uyanıyorum çocukların antrenmanları ve okulları dolayısıyla ve çoğu zaman onları erken yollayıp masaya geçiyorum bir kahve içerken hem gökyüzüne hem ağaçlara hem kendi içime bakıyorum. İyi geliyor ancak anlatacağım manzara bu değil, her gün yaşları 60 üzeri tombiş amcalar geçiyor grup grup, tek olanların ise ellerinde değnekleri var. Hızlı hızlı yürüyüp birşeyler konuşuyorlar . O halleri çok tatlı bazen de güldürüyor beni. O kadar ciddi yapıyorlar ki. Bir nevi iş gibi. Kadın sayısına oranlarsam yürüyen kadınların yaklaşık 10 katı varlar. Kilo verme gibi dertleri olduğunu sanmıyorum muhtemelen onlara doktorları demiştir yürüyün, onlar da yürüyordur. Zaten toplumun erkekten beklediği güzellik algısıyla kadınınkinin alakası yok bu ayrı bir yazının konusu. Dağıtmadan devam edeyim, bu amcaları izlerken aklıma şunlar geldi:
Hayatı aktif bir şekilde yaşamak için evden çıkmak gerekiyor. Düşüncelerden paçayı kurtarmak için yürümek gerekiyor. Stresle basedebilmek için yürümek gerekiyor. Kendinle uyumlu olman için yürümek gerekiyor. Hormonlarının dengeye gelmesi için yürümek gerekiyor. Rahat uyuyabilmek için yürümek gerekiyor…. Birçok şeyi yapabilir olmak için yürümek gerekiyor.
Bunlar da beni eskilere götürdü çocukken arabamız yoktu ve arabası olan nadirdi. Oyleki öyle hastaneye vs gitmek için de yürürdük, misafirliğe giderken de. Tabi o zaman insanlar kendi yakın çevreleriyle iletişim hallerindeydi şuanki gibi değildi. Yürümek, dışarda olmak doğamızın bir parçasıydı. Şimdi ne oldu da bu kadar doğamızdan koptuk. Eski fakirlikle bir tutuluyor halbuki yoksun olmak dışında herkesin o dönem doğasıyla daha uygun olduğu bir zamandı.
Hep diyoruz ya yabancıların yaşlısı 80 yaşında dünyayı geziyor bizimkiler 60 yaşında kenara çekilmiş ölümü bekliyor. Hayatın getirdiği şeyler var, insanı yoran. Koşullar aynı değil insanların sahip olduğu ya da olamadığı şeyler etkiliyor birçok şeyi. Ancak şunu düşünüyorum o 80 yaşında dünyayı gezenler( bu bir örnek siz bunu hareket etmek gibi düşünün yoksa şimdi ekonomi mevzusuna girmeyelim) 40 larını da hareketli yaşıyordu. 60 yaşında ölümü bekleyen( hareketsiz kalan) 40 larını da hareketsiz ( zorunlu hareketleri saymayalım) geçiriyordu. Bunu denemek için etrafınızdaki yaşı ilerlemiş insanlara sorun. Hatta uzağa gitmeyin atalar ne demiş bir insan yedisinde neyse yetmişimde de odur, diye. Bazen yetmişe kadar o aydınlanma gelmeyip yetmişinde de gelebilir o ayrı mevzu. İnsan nefes aldıkça ipleri eline alma potansiyelini hep taşır. Biz yetmişi beklemeden şimdi şuan ne kadar yapabilirsek yapalım. Yürüyelim. Çok insani olan bir eylemin günümüz insanlarında bu kadar eksik olması birçok sıkıntıyı da beraberinde getiriyor. Evden çıkamıyorum kaygılarım korkularım var diyenler için artık internette bununla ilgili bir sürü video var. Evde yürüyüş gibi. Tabiki disardakinin yerini tutmaz ama başlangıç için neden olmasın.
Konu amcalardan nereye geldi😁 Beni de harekete geçirdiler. Umarım okuyanları da harekete geçirme noktasında bir adım olur.