Son günlerde çok popüler olan kısa bir dizi. Bu yüzden(kısa olduğu için) izlemek ilgimi çekti. Film çok etkileyici. Filmin ana konusu bir çocuğun( 13 yaş) kendi okulundan bir kızı öldürmekle suçlanması ve çocuğun film boyunca bunu yapmadığını ifadesi üzerine. İzlemek isteyenler için çok detay vermek istemiyorum. Burda beni en çok baba etkiledi. O çaresizliği, çocuğuna olan masum inancı, kendini sorgulaması. Filmin sonuna doğru anne ile babanın kısa bir konuşması vardı: onu biz yarattık, kendi odasına geçiyordu, geç saatlere kadar bilgisayara bakıyordu, güvende olduğunu düşündük deyişleri. Ve babanın kendi babasıyla olan ilişkisini analiz edip ben onun gibi bir baba olmak istemedim deyişi.
Ebeveynler olarak hiçbirimiz çocuklarımızın zarar görmesini istemiyoruz, aksine bizden iyi olsunlar, bizim yaşadığımız zorlukları yaşamasınlar istiyoruz. Bir yandan güzel koşullar oluştururken bir yandan da onları kendi başlarına bırakıyoruz. Modern ebeveynler olarak onların en çok kendi akranlarına ihtiyaçları olduğunu düşünüyoruz. Ne kadar sosyalse, ne kadar arkadaşları tarafından kabul görüyorsa o kadar içimiz rahat ediyor. Halbuki çocuklar, ergenler kendilerini denetimden yoksunlar. Hem kendilerine hem başkalarına zarar verebilirler onları durduracak yetişkin refakatine ihtiyaçları vardır. Bununla ilgili çok güzel bir kitap var: Çocuklarınıza tutunun. Yazarları Gabor Mate ve Gordon Neufeld. Bu kitapla ilgili bir yazı yazmıştım. Merak edenler okuyabilir.
Çok uzatmadan diyeceğim ki çocuklar ne kadar özgür, rahat, kendinden emin olsalar da iç dünyalarında hala desteğe ihtiyaç duyarlar. Onları kendi odalarında ekran başında bir başlarına bırakmayalım. Her kendi başına kalan birine zarar verecek diye birşey yok ancak kendi başına kalması kendini ve dünyayı doğru ve objektif bir şekilde değerlendirmesine engel olur. Çocuklarımızın bizim desteğimize ihtiyaçlarını göz ardı etmeyelim, onlar her ne kadar buna ihtiyaçları olmadığını düşünse de. İyi seyirler…