Daha kısa bir başlık bulamadığım için bunu yazmayı uygun gördüm. Kendi içime dönüp kendimle daha çok vakit geçirdikçe sakinleşiyorum ve sakinlestikçe etrafımdaki gürültüleri hemen fark ediyorum. Bu gürültü maddesel eşyalardan çok insanların çıkardıkları gürültüler. Bazen kulak kabartıyorum ne anlatıyorlar diye, ama sadece bir gürültü birbirine benzeyen, bir telaş, bir koşturma ama içerik boş. Asıl olan yok, mana yok, çoğunun da yaptıkları şeyin farkında olduklarını sanmıyorum. Yanlarında da aynı gürültüleri yapan diğerleri ve paylaştıkları sadece gürültüleri. İnsanları ister istemez gözlemliyorum, mesleki alışkanlık mi yoksa kişiliğimin bir parçası mı ayırt edemeyecek kadar çok oldu. Böyle insanların ne kendilerine ne de gerçek anlamda dış dünyaya bir katkı sağladıklarını düşünmüyorum. Sadece yapıyormuş gibi görünüyorlar. Hayatlarına, hal hareketlerine, evlerine, iletişimlerine, yaptıkları işlere bakarsak ne demek istediğimi anlayacaksınızdır, her şey biraz her şey yarım ama ortada hiçbir şey yok. Bu tarz kişilerin kendi üstlerine habire ekstra işler alması da tesadüf değildir. Bir işi hakkıyla yapmamanin diğer bir yolu da üzerinize daha fazla işler alırsınız o zaman kimsenin hatta kendinizin bile size diyecek bir lafı olmaz. O kadar mesgulsünüz ki bazı şeyler ‘doğal’ olarak gözden kaçar.
Çok uzatmadan gürültücü insanların yaptıklarından çok hayır gelmez diyorum, ne yemeğinden ne işinden 😁 Hayatın bir döneminde hepimiz gürültü yaparız isteyerek ya da istemeyerek, ama bir nokta gelir orda durup kendimize döneriz, belki de yaşın Kemale erdiği dönem bu dönemdir. O zaman kısa zamanda çok daha fazla şeyi sessiz sedasız yaparız. Dışardan görenler sizi birşey yapmaz sanırken neler neler halletmiş olursunuz; tek farkla sessizce.
İçimden bunları yazmak geldi, bazen bir duygu bazen bir olay bazen bir kişi bazen de küçük bir nesne birşeyleri tetikleyebiliyor bende.